لذت دویدن

من اینجام.

توی خوابگاه نشسته بودم. حوصله ی هیچی نداشتم. بهتره بگم حال نداشتم. با خودم می گفتم چرا الان که مثلا وقت دارم درس نمی خونم. می گفتم تو تنبلی. این همه وقت رو هدر می دی، بعد فقط وقتی گیر می افتی فعالیت هات شدت می گیره. هی خودم رو تحقیر می کردم. مثل همون آرمانگرایی که خیلیها، وقتی یک کاری موافق طبیعتشون می کنن، ولی هنجارهای جامعه اون رو بد می دونه، خودشون رو گناهکار می دونن و هی تحقیر می کنن. می خوام اینو بگم که باید علت رو جای دیگری جست.

ناگهان فکری به خاطرم رسید. بلند شدم، لباسم رو پوشیدم (چون معمولا توی خوابگاه ما با یونیفرم مخصوص که شامل ۱ عدد شرت بدون پاچه است رفت و آمد می کنیم.). کفشهایم را همینطور. و ۱ ساعتی ورزش کردم. ۵ ک دویدم و ۳ تا ست بارفیکس*۸ و سه تا ست شنا*۴۰ رفتم.

وقتی برگشتم، انگار تحولی رخ داده باشد، باورم نمی شد. بچه های اتاق بی حال نشسته بودند و مثل همیشه وقتشون رو با خوردن چای پر می کردند. این، تحول نبود، بلکه تحول، درون من بود. تنظیم بودم. انگار لازم نبود وقت تلف کنم. از خودم و بدنم راضی بودم.

سال اول دانشگاه یک برنامه ۱۸ هفته ای رو شروع کردم. اما وسط هاش بخاطر دلایلی قطعش کردم.

قصد دارم یک برنامه خوب انتخاب کنم. ۱۰ک متوسط یا هم ماراتون مبتدی. امشب معلوم می شه٬ باید با آرش مشورت کنم.

همزمان با برنامه٬ ترجمه اش می کنم و اینجا می گزارمش.

با سلام

قول نمیدم باز هم مرتب بنویسم. ولی آخه وجدانم به ام اجازه نمیده وقتی که ورزش نمیکنم یا مثلا سیگار می کشم بیام اینجا بنویسم.

دارم برای مسابقات کشوری دانشجویی دو میدانی اماده میشم. کمر بند مشکی کاراته رو هم تا یکی دو ماه دیگه می گیرم.

یکی از بهترین دوستانم رو دیروز رسما از خوابگاه انداختن بیرون. هر شب با هم  می ریم بیرون میدویم و ناراحتی هامون رو توی این دویدن خالی می کنیم البته مواظب هستیم که به خود ویرانگری شدید دست نزنیم.

اینه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

شب هم نئشه می افتم روی تخت و تا صبح به خواب عمیق میرم. در حالی که هم اتاقی هام با خواب شون مشکل دارن که یا تنظیم نیست یا خوابشون نمی بره.

دوستان برای همه تون آرزو می کنم هیچ وقت اونقدر تو دام زندگی محدود نشین که نتونین ورزش کنین.

شرایط خیلی بد شده. کشور به طرز آشکاری داره به سمت جنگ پیش میره. بوی خون و مصیبت با هم قاطی شده و توی دماغ میزنه بعضی ها خیلی حال می کنن ولی این بو بدجوری دماغ من رو اذیت می کنه.

دویدن خیلی وقتها برای من یک اعتراض بوده. اعتراض به دانشجوهایی که برای رفتن به دانشکده یا خوابگاه بیش از زمان لازم برای پیاده روی، توی هوای سرد یا گرم منتظر اتوبوس می موندن، اعتراض به شکم گنده ها، اعتراض به خاموشی، اعتراض به خودم، اعتراض به عشقم، اعتراض به هیچ چیز نگفتن و بی خیالی، اعتراض به درس، بعضی وقتها اعتراض به میل جنسی، خیلی وقتها اعتراض به زورگویی.

بد نیست برم بدوم نه برای اعتراض به جنگ، برای اینکه این بوی بد از دماغم بره بیرون و جاش هوای پاک بیاد.

 حتما با رادیو زمانه آشنا بشید. رادیو زمانه   http://www.radiozamaneh.com

این مطلب دعای سال نو  که ساینا هم توی وبلاگش گذاشته ظاهرا خیلی تلخ تر از اون چیزیه که در نگاه اول به نظر میاد. مخصوصا برای نسل ما . تا حالا از طرف ۴ تا از دوستام هر کدوم دو بار برام فرستاده شده.

شبیه به کارهای ابراهیم نبوی هست. طرف خوب خیلی چیزها رو توش جا داده.

من هم بالاخره از خوابی که حال نداشتم بخوابم بیدار شدم. تو فکر یلدا بازی هم هستم. به زودی می نویسم.